03-06-08

Oceanië


Ze ziet de zee en lacht, bekleedt
haar blote huid, raakt niet uitverteld

over de stranden, korreltjes zand,
het beloofde avondrood. Kom erbij,

wenkt ze, daar strekt zich het watervlak uit,
hier ligt alles stil, men bewaakt zijn spullen,

verdrijft de tijd. Hoe alles draait, zo dicht
in de buurt, en ik wil niet eens horen

wat er onder water gromt. Daarboven
glinsteren dode vissen, op hun rug

een regenboog, waaien stoere
palmbladeren op het ritme van de wind.


frb

Afbeelding: Gauguin, olieverf op doek, 1891

Geen opmerkingen: