20-03-12

In Memoriam Ger Lataster



© foto Hugo Thomassen

In Memoriam Ger Lataster

Er is de kamer, het verborgen raam met uitzicht,
de dag en de nacht die erover waken blazen dunne

druppels dauw. Ongeduldig wachtend in de ochtend:
jij, de schilder die wil oogsten onder een zon

van traag vallend licht. Je ogen meten het land op,
voelen van binnenuit de tegenspartelende tijd,

het vage gevoel van einde, onbestemde verte.
En niemand erbij dan jij alleen, koelbloedig

onder ongrijpbare schaduwen schilder je
de zwaarte van het heelal. Keer op keer

stapel je het licht, chaos veeg je uit. Zoveel
luchten nog, zoveel volle maan. Totdat alles stil.


Geen opmerkingen: