"Liefste Johanna,
Vanochtend zei Simon bij zijn eerste, veel te vroege kop koffie dat hij me allang zou hebben verlaten als hij tien jaar jonger was en drie kinderen minder had. Een merel was bij het met nacht beslagen raam gaan zitten en tikte met haar snavel tegen het glas, alsof ze ons wilde waarschuwen en intomen, ons wilde afluisteren om het nieuwtje op deze lenteochtend snel naar haar vogelwereld te brengen, van tak naar tak, van twijg naar twijg, het te verkondigen aan lijsters en vinken die ernaar zouden pikken als naar een worm, hoort, hoort, nieuws uit Körberstraße 12, hoort, hoort!”
Uit: Zsuzsa Bánk, Slapen doen we later. Vertaald uit het Duits door Irene Dirkes en Lucienne Pruijs. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2020
Zsuzsa Bánk: https://nl.wikipedia.org/wiki/Zsuzsa_Bánk
Irene Dirkes: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/irene_dirkes
Lucienne Pruijs: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/luciënne_pruijs
Geen opmerkingen:
Een reactie posten