Aldus de schrijver

 

 

“Er was doorgaans iets rommeligs aan zijn verschijning – een knoop die niet dichtzat of één wang die gladder geschoren was dan de andere. Zijn vrouw verweet hem dat hij wanordelijk was, ze beweerde dat in zijn verschijning gewoon de rommeligheid van zijn innerlijke toestand tot uitdrukking kwam, maar hij was ervan overtuigd dat zijn vrouw niets van zijn innerlijke toestand afwist, dat hij ordelijk was in zaken en situaties die van belang waren. Hij was een trouwe echtgenoot, bedronk zich nooit, rookte niet, at met mate, en net als zijn vader beschouwde hij ijver als de grootste deugd.”

Uit: Ivan Klíma, Rechter tussen twee vuren. Vertaald uit het Tsjechisch door Irma Pieper. Uitgeverij Wereldbibliotheek, Amsterdam 2024

Ivan Klíma: https://nl.wikipedia.org/wiki/Ivan_Klíma

Irma Pieper: https://www.slavischeliteratuur.nl/tslarchief/tsl78/78l.html

Gedicht 'Naspel'

 

 

Naspel

Als maandag een dinsdag blijkt en zondag
een maandag, een uur later een luchtballon onhandig
een noodlanding maakt, terwijl het vee amechtig

doorgraast, de stilte nauwelijks aangetast, en de dagen,
het zijn er vele, steeds van plaats verschuiven,
omdat geen ruimte genoeg, aan alles een gebrek.

Er komt een nieuwe aanvoer van licht, wordt gezegd.
De bomen anders beschenen, de oevers robuuster
dan ooit onder ieders blik. In de buurtschap

aan de overkant wordt gedanst, het plezier groeit aan,
bomen zwaaien lustig terug – geen enkele weet van.

 frb

Uit: Te midden van alles. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2024

 

Aldus de schrijver

 

“Khalifa was niet de enige leerling van de privéleraar. Ze waren in totaal met zijn vieren, allemaal jongens van Indiase komaf. Ze woonden bij hun leraar en sliepen op de begane grond in de ruimte onder de trap, waar ze ook hun maaltijden nuttigden. Ze mochten nooit boven komen. Het leslokaal was een kamertje met matten op de grond en een betralied raam, dat zo hoog zat dat ze niet naar buiten konden kijken, maar ze roken wel de open goot die achter het huis liep. De leraar behandelde het lokaaltje als een heiligdom dat ze elke ochtend voor de les moesten vegen en afstoffen. Als de les klaar was werd het lokaal afgesloten. Ze hadden ’s ochtends vroeg les en dan nog eens achter in de middag voordat het te donker werd. Na de lunch deed de leraar eerst een middagslaapje, ’s avonds gaf hij geen les om kaarsen te sparen. In hun vrije uren deden de jongens betaalde klusjes op de markt of op het strand of ze zwierven door de stad. Khalifa vermoedde niet met hoeveel weemoed hij later in zijn leven op deze tijd zou terugkijken.”

Uit: Abdulrazak Gurnah, Hiernamaals. Vertaald uit het Engels door Lucie Schaap. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2023

Abdulrazak Gurnah: https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdulrazak_Gurnah
Lucie Schaap: https://ilfu.com/profile/lucie-schaap

Overleden Nederlandstalige dichters. Gerrit Achterberg (1905-1962)

 

 

Aan het roer dien avond stond het hart
en scheepte maan en bossen bij zich in
en zeilend over spiegeling
van al wat het geleden had
voer het met wind en schemering
om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

 

Gerrit Achterberg

 

Uit: Verzamelde gedichten. Uitgeverij Querido, Amsterdam1962

Over de dichter: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gerrit_Achterberg

Aldus de schrijver

 

“Al in de tweede of derde week van augustus kan het gebeuren dat iemand die vanuit de auto om zich heen kijkt in de verte een rode boomtop ziet. In Crosby begon het dit jaar bij de grote esdoorn naast de kerk, terwijl het nog niet eens half augustus was. Maar de boom begon al te verkleuren aan de kant die naar het oosten was gericht. Daar keken de mensen die hier al jaren woonden van op: ze konden zich niet herinneren dat deze boom ooit als eerste was verkleurd. Eind augustus was de hele boom niet eens meer rood, maar licht oranjegeel, zoals je kon zien als je afsloeg naar Main Street. En toen werd het september: de zomergasten keerden terug naar waar ze vandaan kwamen, en nu liepen er in Crosby een stuk minder mensen over straat.”

Uit: Elizabeth Strout, Vertel me alles. Uit het Engels vertaald door Inger Limburg en Lucie van Rooijen. Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam  2024

Elizabeth Strout: https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Strout

Inger Limburg en Lucie van Rooijen: https://vertaalverhaal.nl/wp-content/uploads/2021/05/Algemeen-Plat-Nederlands-in-Shuggie-Bain-Inger-Limburg-en-Lucie-van-Rooijen.pdf
 

Gedicht 'Aan zee'

 

Aan zee

Het zand dat tussen vingers door zich losmaakt
uit jouw hand – weer terug vanwaar het kwam.
Samen het duinpad op. Dithyrambisch de lach

uit beider mond die aan komt duizelen, overgaat
in adem die wil fluisteren, woordentaal wordt,
in strelingen omgezet. Ogen dicht – de woelige zee

een waterbed, kantelen onze gedachten, onontdekte 
sterren in het halfduister, schuift de nacht over onze huid. 
Verlangens verspreidden zich van binnenuit.

 frb

Uit: Te midden van alles. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2024

Aldus de schrijver

 

“Er was een kwaal voor nodig die mijn hersens aanvrat om de herinnering boven te brengen. 
Op een avond in december, bijna veertig jaar geleden, liepen we met z’n drieën van de campus naar huis. Het was het jaar dat Ina voor het eerst voet zette op een continent. We waren naar een studentenopvoering van De storm geweest, en tijdens het laatste bedrijf had ze aan één stuk door gesnikt. Ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen waarom. 
Rafi en ik brachten haar van de Quad terug naar haar pension, een blok of tien verderop. Ina was die huizenblokken niet gewend. Ze raakte erdoor gedesoriënteerd. Ze verdwaalde voortdurend. Ze bleef telkens staan, omdat ze overal door werd afgeleid. Door een kraai. Een grijze eekhoorn. De decembermaan. 
We probeerden haar warm te houden, Rafi en ik, elk aan een kant, allebei bijna tweemaal zo lang als zij. Haar allereerste winter. De kou was moorddadig. Ze bleef maar herhalen: ‘Hoe kunnen mensen hierin leven? Hoe overleven de dieren dit? Het is krankzinnig! Je reinste waanzin!’ 
Daarna hield ze halt op de stoep en trok ons allebei aan een elleboog. Haar rode gezicht was rond van ontzag. ‘O, god. Moet je zíén!’ We hadden allebei geen idee wat  ze in godsnaam zag.”

Uit: Richard Powers, Verwilderd. Vertaald uit het Engels door Jelle Noorman. Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam 2024

Richard Powers: https://nl.wikipedia.org/wiki/Richard_Powers

Jelle Noorman: https://nl.wikipedia.org/wiki/Jelle_Noorman

Overleden Nederlandstalige dichters. Christine D'haen (1923-2009), gedicht 'De mol'

 

 

De mol 

Aarde die ’k adem in den zwaren nacht, 
voor honger aarde en aarde voor den dorst; 
mijn zachte en warm met bloed gevulde borst, 
mijn longen voor de lucht, met aard bevracht. 

Oogen waarin het zonlicht vloeide lijk 
de gouden gloed in Danaë’s schoot, herboren 
als gouden zoon uit de oogen om te gloren 
met glans en wederglans, ontaard in slijk.

Aarde getorst door mij, gewicht van grond 
met vingers doorgegraven tot een gang 
en achter deze gang een andre gang zoo lang 
dat hij in andren grond, in grond uitmondt.

Gedolven in een graf, sprakeloos en vaal, 
gevoed met wortelen en worm en zaad, 
terwijl de blauw-en-groene pauw bestaat, 
het paard, ’t hert met gewei, de nachtegaal.


Christine D’haen, Miroirs. Gedichten vanaf 1946. Uitgeverij Querido, Amsterdam 2002

Danaë (Gr.), strofe 2: koningsdochter die in haar gevangenis door Zeus werd bevrucht in de gedaante van een gouden regen.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Christine_D'haen

Aldus de schrijver

 

 

“Dingen waar we het nooit over hadden: mama’s enorme moedervlek op haar linkerhandrug, de zwaarmoedigheid die papa – als hij uit zijn werk kwam – het huis binnen zeulde, als een immens, nat, ontbindend dood hert het huis binnen zeulde, je oorverdovende gesmak, je racisme, je verdriet toen opa overleed, je slechte smaak wat cadeautjes betreft, de minnares die mama had toen ik een jaar of zeven was, de zilverkleurige oorbel die mama van haar minnares had gekregen als afscheidscadeau, die als een lange traan aan mama’s oorlel hing en bijna tot haar sleutelbeen kwam als ze hem in deed om papa te provoceren, de ontelbare uren waarin ik – me onbespied wanend – die oorbel van mijn ene in mijn andere hand liet glijden, de oorbel in de zon hield zodat hij een vlammenpatroon op de muur wierp, mijn grenzeloze begeerte om die oorbel in te doen, dat onuitsprekelijke stemmetje diep van binnen dat mij het verbood, mijn grenzeloze wens om een lichaam te hebben, mama’s tomeloze wens om de wereld in te trekken.”

Uit: Kim de l’Horizon, Bloedboek. Vertaald uit het Duits door Elbert Besaris. Uitgeverij De Geus, Amsterdam 2024

Kim de l’Horizon: https://en.wikipedia.org/wiki/Kim_de_l'Horizon

Elbert Besaris: https://www.goethe.de/ins/nl/nl/bib/uak/per.cfm?personId=4986

De eerste alinea

 

 

“Zomerdagen komen er nog genoeg, maar nooit meer zo drukkend heet en met zulke lege straten als die ene dinsdag in Milaan. Het was 16 augustus, de dag na Maria-Hemelvaart. Ik had mijn koffer in bewaring gegeven, liep het station uit en aarzelde toen even: in die brandende zon kon je onmogelijk door de stad gaan wandelen. Vijf uur ’s middags. Vier uur wachten op de trein naar Parijs. Ik moest ergens zien te schuilen, en mijn voeten sleepten me naar de overkant van een brede straat die langs het station liep, waar ik een paar honderd meter verderop een hotel met een indrukwekkende gevel had opgemerkt.”

Uit: Patrick Modiano, Huwelijksreis. Uit het Frans vertaald door Martin de Haan. Uitgeverij Weerwoord, Heist-op-den-Berg 2026

Patrick Modiano: https://nl.wikipedia.org/wiki/Patrick_Modiano

Martin de Haan: https://nl.wikipedia.org/wiki/Martin_de_Haan

Gedicht 'Inkijk (2)'

 

 

Er is iets veranderd, je denkt erover na, gaat terug
in de tijd. Je had het willen vergeten, twijfel daagt op

zo met die griffel aan je mond. In de andere hand
een schrijftablet, het lijkt erop dat jij gedachten

uitwisselt met jezelf, de tijd neemt die jou toekomt.
Je ziet terug wat je eerder zag, tumult, ontzetting 

deden je wegkijken, werden verdriet. Je kunt 
niet weten dat ik probeer mee te denken, te luisteren

naar je stem die tot me spreekt vanachter je blik, 
mij opzuigt en meevoert, halverwege het diepste

van je gedachten bereikt. En ik verstil ineens
bij het vele dat verschuift van daar naar hier.

 

frb


Afb.: Jonge vrouw met griffel en schrijftablet. Pompeï, wandschildering 1ste eeuw na Chr. Museo Archeologico Nazionale, Napels.

Aldus de schrijver

 

 

“Alles voelde als het verkeerde. Ik dronk zwaar, hield me niet aan afspraken, verzaakte mijn verplichtingen aan het papier. Ik kocht een antieke schrijfmachine in een poging terug te keren naar de basis, maar de toetsen bleven steken en de terugvoer van de wagen brak.
Veel van mijn dagen waren in nevelen gehuld. In mijn laatste roman had ik mijn geheugen bewandeld: de boerderij, een rood lampje van het Heilig Hart, mijn vader die vroeg opstond om voor de boerderij te zorgen, mijn moeder gevangen in schaduwen op de overloop, mijn landelijke opvoeding, mijn ontsnapping naar Londen, de zonsondergangen boven de Theems, de reis naar huis, de neergang in de buitenwijken van Dublin waar de straatlantaarns flakkerden.”

Uit: Colum McCann, Twist. Vertaald uit het Engels door Karina van Santen en Martine Vosmaer. Uitgeverij De Harmonie, Amsterdam 2025

Colum Mc Cann: https://nl.wikipedia.org/wiki/Colum_McCann

Vosmaer en van Santen: https://www.koppernik.nl/vertalers/karina-van-santen-en-martine-vosmaer/

Gedicht 'Notitie bij een Friese kerkmuur' van C.O. Jellema (1936-2003)

 

 

Notitie bij een Friese kerkmuur

Toen in de Eifel vulkanen uitdoofden,
hun kraters zich vulden met water,
tot tufsteen de lava verhardde,
Batavieren ons land binnenkwamen,
voor handel bevaarbaar de grote rivieren,
hier aan de kust in hutten gewoond werd
van vlechtwerk en leem, een godshuis
voor eeuwig echter gemetseld
om uitzicht op hemel wou zijn en
zeewind en regen geduldig de bouwsteen
uitsleten, blootlegden splinters
basalt, kwartsiet, van het slijkgras
de holten – toen

vond er plek voor haar nest die
muurbij, wier goudzwart schildje,
kijk, ze vliegt op, 
in het zonlicht 
nu vonkt.

C.O. Jellema

Uit: Verzameld werk. Gedichten. Uitgeverij Querido, Amsterdam 2005

Over de dichter: https://nl.wikipedia.org/wiki/C.O._Jellema

De eerste alinea

 

“Ik ga de buddleja uitrukken. Zijn bedrieglijke schoonheid zwaait hier al te lang de scepter. In weerwil van zijn geur en zijn stralende bloemen bevatten zijn bladeren een voor rupsen giftig molecuul, hij neemt de plaats van andere planten in, kortom, het is een invasieve soort. Ja, het stuk grond dat vroeger onze tuin vormde, die van Vincent en mij, is inderdaad zo verwaarloosd dat de levenskracht van de buddleja een heuse prestatie mag heten. Terwijl andere planten door windes werden overwoekerd of als banket voor naaktslakken fungeerden, verheugde zijn weerstand me lange tijd. Zijn kaarsvormige bloemen van het schitterende paars waarmee men vroeger tijdens de vasten kerken verfraaide, zwaaien me toe van de lente tot de herfst. Zijn bijnaam vlinderstruik sprak tot mijn verbeelding.”

Uit: Caroline Lamarche, Een schimmig bestaan. Vertaald uit het Frans door Katelijne De Vuyst. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2025

Caroline Lamarche: https://nl.wikipedia.org/wiki/Caroline_Lamarche

Katelijne De Vuyst: https://nl.wikipedia.org/wiki/Katelijne_De_Vuyst

Aldus de schrijver

 

 “Soms, als ik in de straat van de academie kwam, bleef ik er een paar tellen voor de deur staan, die altijd dichtbleef voor wie er niet studeerde of doceerde. Op de gevel, naast de grote, matglazen ramen, zat een reeks marmeren platen met daarop, alsof ze nog leefden, de namen van de oude meesters – Wlérick, Brayer, Jérôme, Artozoul –, en in het midden van allemaal, in gouden letters tegen een grijze achtergrond, die van Feliza’s vroegere leermeester, Ossip Zadkine, met heel sober verwoord zijn beroep: beeldhouwkunst. Ik weet niet hoe vaak Feliza over dit trottoir is gelopen, hoe vaak ze langs deze ramen is gekomen, maar ergens gedurende mijn herfst begon ik voor me te zien hoe zij door die smalle deur naar binnen beende, met haar typische luidruchtige schaterlach die zichzelf leek te echoën, zonder te kunnen vermoeden dat ze in een Russisch restaurant een paar straten verderop, in het bijzijn van vijf personen die haar liefhadden, zou sterven.”

Uit: Juan Gabriel Vásquez, De namen van Feliza. Vertaald uit het Spaans door Brigitte Coopmans. Uitgeverij Meulenhoff Boekerij, Amsterdam 2026

Juan Gabriel Vásquez: https://nl.wikipedia.org/wiki/Juan_Gabriel_Vásquez

Brigitte Coopmans: https://onzetaal.nl/uploads/editor/1906_Brigitte_Coopmans_(Mexicaans)_Spaans.pdf
 

Gedicht 'De wolken' van Martinus Nijhoff (1894-1953)

 

De wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij 


En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder –
De wond’ren werden woorden en dreven verder,
Maar ik zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

– Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst mij wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in ’t verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide –


Martinus Nijhoff

Uit: Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten. Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 1976

Over de dichter: https://nl.wikipedia.org/wiki/Martinus_Nijhoff

Aldus de schrijver

 

“Nietsdoen was best moeilijk. Wanneer ik het niet langer uithield om niets te doen, vluchtte ik gewoonlijk naar het internet, maar vandaag was de gedachte aan de gloed die het computerscherm uitstraalde al genoeg om me af te stoten. Alsof je tegen je zin een helverlicht podium op werd gesleurd, die gloed. Op dat schitterende podium waar ik door de verblindende spots niets kon zien, werd ik een fictieve ster. Belachelijk was het. Dan kon ik beter de tv aanzetten. Zo had ik niet het gevoel dat ik zelf werd bekeken en kon ik liggend op de bank eenzijdig naar de gezichten van de mensen op de buis gluren. Een komisch programma waar helemaal niet om te lachen viel, populaire liedjes met een povere woordenschat, reclame die me keukengerei wilde aansmeren dat ik na een keer of twee gebruiken al geheid beu zou zijn… En toen stuitte ik toevallig op een programma over restaurants.”

Uit: Yoko Tawada, Verspreid over de aarde. Vertaald uit het Japans door Luk Van Haute. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2025

Yoko Tawada: https://en.wikipedia.org/wiki/Yoko_Tawada

Luk Van Haute: https://www.auteurslezingen.be/luk-van-haute

 

Gedicht 'Inkijk (1)'

 

Inkijk

Ik zie hoe je ogen gaan tintelen, ze komen dichterbij,
de mond tovert een glimlach op het gelaat. Niets
aan jou lijkt teneergeslagen, je straalt liefde uit, laat 

je charme ontluiken. Ik weet dat je op hem wacht,
jouw fiancé, hoelang al niet, de oorlog is bijna voorbij.

Je zit nog vast in herinnering, omhelzingen in het donker
van toen, kleiner wordende pupillen, stijgende hartslag –
totdat alles, een woord, een zucht wordt losgelaten,

het gebulder in de verte, waar gericht geschoten,
niet gehoord. Het blijft verstoken in jouw droom,

glijdt ver van je vandaan over de Franse oorlogsvelden
aan het denkbeeldige samenzijn van jou met hem voorbij.



 frb
 

(Gedicht geïnspireerd op 'Portrait d’une jeune femme' van Amedeo Modigliani, 1917. Musée des Beaux-Arts de Grenoble)

Amedeo Modigliano: https://nl.wikipedia.org/wiki/Amedeo_Modigliani

Aldus de schrijver

“Alle feesten waren afgelopen. Ik besloot een strandwandeling te maken. Ik liep langs de kust met mijn voeten door het water. Het was eb en het lage tij legde rotsen bloot die ik nog nooit had gezien. Gaandeweg merkte ik hoe stijf mijn lichaam was, afgepeigerd door de inspanning. Ik probeerde na te denken over wat ik had gedaan en iets te voelen. Maar mijn ogen vielen dicht. Ik wankelde door het water. Het begon te schemeren.
Ik liep terug. Onderweg kwam ik een jogger tegen die vroeg was opgestaan en op weg was naar het bos. In mijn tent viel ik met mijn kleren aan in slaap. De laatste dag van mijn vakantie lag voor me, de warmste – de warmste dag zelfs die het land in zeventien jaar had meegemaakt. Ze hadden ons gewaarschuwd. Het was aangekondigd door de aan de pijnbomen bevestigde luidsprekers, waarvan er een vlak boven mijn hoofd hing en me elke ochtend wakker maakte.”

Uit: Victor Jestin, Hitte. Vertaald uit het Frans door Josephine Rijnaarts. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2023
 

Victor Jestin: https://www.koppernik.nl/auteurs/victor-jestin/

Josephine Rijnaarts: https://www.koppernik.nl/vertalers/josephine-rijnaarts/
 

Gedicht 'Baders hartewens' van Albert Verwey (1865-1937)

 

Baders hartewens

Dwars door de tuinen
Van roos en ranken
Zich ’t pad te banen,
Dan door de lanen
Van zand en dennen
Vluchtig te rennen
Tot waar de kruinen
Van hoge duinen
In ’t blauwe blanken,
En zo te naadren
Met zwellende aadren
In laatste loop 
De harde golven,
En, overdolven,
Hun koele doop.

Albert Verwey

Uit:: Hans Warren en Mario Molegraaf, Spiegel van de moderne Nederlandse en Vlaamse dichtkunst. Uitgeverij Balans, Amsterdam 2005

Albert Verwey: https://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Verwey

Afb.: Portret van Albert Verwey, 1885, door Jan Veth: https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Veth