Aldus de schrijver

 

 

“Het Chinese getallenstelsel kent twee soorten nul, die in feite twee soorten iets uitdrukken: het ene is het absolute niets, dat, meen ik, staat voor de grenzen van het heelal, waar geen enkel deeltje heeft rondgezweefd; het andere niets wordt weergegeven door het karakter líng, dat het overblijfsel aanduidt van iets wat voorbij is, zoals het vocht dat na een regenbui in de lucht blijft hangen. Gemis van een zweem van iets wat ooit ergens heeft bestaan.”

Uit: Marta Pérez-Carbonell, Niets is zo ongrijpbaar. Vertaald uit het Spaans door Joke Mayer. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2025

Marta Pérez-Carbonell: https://www.allesoverboekenenschrijvers.nl/tag/marta-perez-carbonell/

Aldus de schrijver

 

 

“Luister: in de nacht loeien er koopvaardijschepen op de verdwenen zee en ik kan je niet uitleggen wat de zee is of waar het schip vandaan komt dat naar de zee luistert met zijn grote oor van staal. Zelfs met mijn woorden zijn er dingen die ik je niet kan uitleggen, nuances van de buitenwereld. Ik zou een lang leven nodig hebben om de ontelbare details van dit tafereel op te noemen en die tijd heb je niet. Wat wil je dat ik je nog meer zeg om een beetje vertrouwdheid tussen ons te kweken? Ik praat tegen je en mijn stemgeluid dat je hoort, is geen geluid, het zijn amper vellen papier die omgeslagen worden. Wat zou het trouwens voor zin hebben om de zee, de honden, een schip en palmbomen te beschrijven, of zelfs de grote lijnen van mijn gezicht in het donker? Beschrijvingen zijn voor de levenden, om zich gerustgesteld te voelen. Voor jou zijn het alleen geluiden achter een wand waaraan je zacht krabbelt.”

Uit: Kamel Daoud, Houris. Vertaald uit het Frans door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre. Uitgeverij Ambo | Anthos, Amsterdam 2015

Kamel Daoud: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kamel_Daoud

De vertalers: https://www.koppernik.nl/vertalers/reintje-ghoos-en-jan-pieter-van-der-sterre/

De eerste alinea

 

 

“De rommel die ik ’s ochtends aantref herinnert me eraan dat ik niet meer alleen ben. Amanda is terug, ik kijk om me heen en struikel over haar sporen: op de armleuning van de bank het bord met een half opgepeuzeld stuk brood, het glas met nog een restje erin. De deken ligt opgefrommeld in een hoek, naast het op de kop gelegde boek dat nog steeds op dezelfde pagina’s openligt.”

Uit: Donatella Di Pietrantonio, De kwetsbare tijd. Vertaald uit het Italiaans door Hilda Schraa. De Bezige Bij, Amsterdam 2025

Donatella Di Pietrantonio: https://en.wikipedia.org/wiki/Donatella_Di_Pietrantonio 

Hilda Schraa: https://www.hildaschraa.nl/

I.M. Lieke Marsman (1990-2026)

 

(…)

Is het mijn sterfdag?
De lucht is stil, als lucht
op een kalender
Is het mijn sterfdag?
Vergeet klokken die luiden
De lucht is stil, als lucht
Is het mijn sterfdag?
Vergeet engelen en psalmen
Ik wil het vanille van een oud boek
Ik wil een koud flesje bier
en ik wil jou, nog één keer
Vergeet de vogels die zingen
Ik wil mijn hond horen drinken

Uit: Lieke Marsman, In mijn mand. Uitgeverij Pluim, Amsterdam 2021
Lieke Marsman overleed op 3 juni 2026 aan de gevolgen van kanker.

Meer over haar: https://nl.wikipedia.org/wiki/Lieke_Marsman

 

Tymoteusz Karpowicz, 'Droom'

 

Droom

Wat voor verschrikkelijks droomde de dichter
dat hij uit zijn droom sprong
als een hert uit een brandend bos?

Een vlinder uit zijn metafoor
bedekte hem met zijn vleugel

en de beschreven klink
bewoog in de deur


Tymoteusz Karpowicz

Uit: Karol Lesman, Heb medelijden, tijd. Poolse poëzie van de twintigste eeuw. Uitgeverij Plantage, Leiden 2003 

Timoteusz Karpowicz: https://en.wikipedia.org/wiki/Tymoteusz_Karpowicz

Karol Lesman: https://vertaalverhaal.nl/wp-content/uploads/2021/07/Vertalersfamilie-Karol-Lesman.pdf 

De eerste alinea

 

 

 

“Geen enkel continent zou zomaar uit zichzelf op drift slaan. Vóór er tektonische scheuren ontstonden, was er maar één oceaan en maar één landmassa. Dat ene eiland heette Pangea. Ontheemding bestond niet: als je maar lang genoeg liep, kwam je vanzelf weer bij je dierbaren terecht.”

Uit: Amélie Nothomb, De onmogelijke terugkeer. Uit het Frans vertaald door Marijke Arijs. Uitgeverij Tzara, Utrecht 2025

Amélie Nothomb: https://nl.wikipedia.org/wiki/Amélie_Nothomb

 Marijke Arijs: https://nl.wikipedia.org/wiki/Marijke_Arijs

Aldus de schrijver

 

 

“Woon je in de keuken vroeg ik en ik legde mijn handen om het hete kopje dat hij me aanreikte.
Ja meestal antwoordde hij. In ieder geval in de winter. ’s Zomers slaap ik op zolder of in de pronkkamer.
Die pronkkamer vroeg ik en er kwam een duistere herinnering boven heeft die een plafondschildering. Hij knikte en slurpte als een oude man van zijn koffieschoteltje met een suikerklontje tussen zijn tanden.
Ik zag de pronkkamer voor me. Een paar gele rubberlaarzen op een zwarte kist. Een kist die niet open kon. Hoe ik ten slotte een platte ijzeren staaf had gebruikt die ik had gevonden als een roestig landmerk dat in de grond was gestoken. Ik had hem tussen het deksel en de kist gewrongen en gewrikt tot het slot met een zwiep meegaf.
Vijfentwintig jaar later kon ik me niet herinneren wat er in de kist zat. Misschien niets anders dan ingesloten lucht.”

Uit: Karin Smirnoff, Mijn broer. Uit het Zweeds vertaald door Bart Kraamer. Uitgeverij Querido, Amsterdam 2021

Karin Smirnoff: https://en.wikipedia.org/wiki/Karin_Smirnoff_(writer)

Bart Kraamer: https://www.koppernik.nl/vertalers/bart-kraamer/

 

Aldus de schrijver

 

 

“Voordat Albert Guittard bij het echtpaar Penner arriveerde, die sinds hun terugkeer uit de koloniën, dat wil zeggen sinds twee jaar, in een soort kopie van een Provençaals landhuis woonden, kon hij deemotie waardoor hij werd overvallen niet beheersen. Midden op een berghelling zette hij zijn auto stil en stapte uit, als om zich ervan te vergewissen dat alles in orde was. Hij stak een sigaret op, en voordat hij weer doorreed wierp hij een blik op het landchap dat zich voor hem ontrolde tot aan de zee.
Ik lijk wel een schooljongen! dacht hij. Hij gebruikte dat woord graag, en als hij het op een pejoratieve manier leek te gebruiken, was dat onbewust. Ik lijk wel een schooljongen die naar zijn eerste maîtresse gaat. Dat is toch bepaald niet het geval.
     Hij glimlachte tevreden. Maar die zelfvoldaanheid was slechts schijn. Ze diende als stimulans. Alvorens mevrouw Penner te trotseren moest hij zichzelf er eerst van overtuigen dat dit bezoek niet zo belangrijk was voor een man met de nodige ervaring.”


Uit: Emmanuel Bove, Een vrijgezel. Vertaald uit het Frans en voorzien van een nawoord door Kiki Coumans. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2026

Emmanuel Bove: https://nl.wikipedia.org/wiki/Emmanuel_Bove

Kiki Coumans: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kiki_Coumans

Gedicht 'Snijvlak'

 

 

Snijvlak

Het onzichtbare zichtbaar gemaakt, het een beweegt 
zich tussen het andere door en verstilt. Spanning

wordt merkbaar, tot ver achter de rand van de ruimte
een nieuw leven. Alles verschuift, omgetoverd

tot een warm veld van kleuren. Zien wat nooit gezien,
voelen wat nooit gevoeld. Het licht is in zijn eigen stroom

gaan liggen, verdiept in wat te gebeuren staat komt het
naar ons toe. Straks glijdt het achter het duister, 

haakt aan bij parallellen, schept contouren als nooit 
gekend – patronen voor een nieuw begin.

  frb


Gedicht bij een expositie van René Korten in 2021 in ECI cultuurfabriek, Roermond

Over René Korten: https://www.renekorten.nl/
‘Snijvlak’ verscheen in HideYour Backbone, een uitgave uit 2024 over het werk van
de kunstenaar.

Aldus de schrijver

 

 

“De tuin van de pastorie die Papa altijd ‘à la française’had gewild, met netjes geschoren hagen en gedisciplineerde lanen, lijkt eigenlijk meer een wildernis. De moestuin, waar de zondagsschoolkinderen onderscheid leren maken tussen veenbessen en aalbessen, is verwaarloosd. Nicolaas heeft het in zijn hoofd gehaald er orde in aan te brengen, zonder enig verstand van tuinieren. Hij brengt er hele dagen in door, tot aan zijn middel in de stekelstruiken, en weert zich met een stompe snoeischaar die we niet gaan weggooien, toch. Papa kijkt naar hem, zittend op de vensterbank van zijn studeerkamer. Zijn trui is wit van het pleister van de gevel, zijn haar zit in de war, hij houdt een oogje in het zeil.”

Uit: Emma Doude van Troostwijk, Mensen van de dag. Vertaald uit het Frans door Liesbeth van Nes. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2026

Emma Doude van Troostwijk: https://www.meulenhoff.nl/auteur/emma-doude-van-troostwijk

Liesbeth van Nes: https://www.vertalersvakschool.be/docent/liesbeth-van-nes/

 

Gedicht 'Wasser'

 

Wasser

Als een blad neerdaalt midden in het zwijgen, water
zich samentrekt en weer uitvloeit, als een bos
het duister afschermt, een bronstig hert vervaagt
in gedempt licht en druppels schuchter beginnen
aan een eentonig vallen zonder zich te schikken
naar strak staande waterplassen. Als de rots gestreng
zijn rug recht voordat hij de avond omhelst,
verguld met zichzelf tijd in handen krijgt die hij
openbreekt en uitzet ver het landschap in, dan,
ja dan, verwijdt zich het ogenblik, schuift de horizon
de zee vooruit, verspreidt een geur van zout en zand.

   frb

Gedicht bij schilderij van Armando. 

Uit: Achter het verdwijnpunt. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2015 

Armando: https://nl.wikipedia.org/wiki/Armando

Afb.: ‘Wasser 12-6-14’, 100 x 120 cm olie op doek, 2014 

Aldus de schrijver

 

 

“Sándor kwam uit de badkamer en kleedde zich aan terwijl hij uit het raam keek. Ze wist dat hij dat alleen maar deed om haar niet te hoeven aankijken. Hij had geen gevoel voor de dingen: een boom was voor hem niet meer dan een verhoute plant, een mens slechts een intelligent dier en een verhaal louter fictie. Vroeger, in de tijd rond hun huwelijk, had Mária zich aan die eenvoud vastgeklampt. Sándor en het leven op het land hadden haar de psychische stabiliteit geschonken die in de bouwvallige villa van haar ouders en op de meisjeskostschool niet denkbaar was geweest. De maatschappelijke neergang van haar familie en het sociale leven in Wenen met al zijn eisen, codes en spelregels, met zijn decadentie en dubbele moraal en met zijn eindeloze reeks bals die voor Mária avonden in de hel waren geweest, hadden haar al te zwaar belast. Het huwelijk met Sándor was voor haar een bevrijding geweest. Maar na al die jaren was ze uitgekeken op zijn eenvoud en op de eentonigheid van het leven op het land.”

Uit: Nelio Biedermann, Lázár. Vertaling uit het Duits door Kris Lauwerys en Isabelle Schoepen. Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam 2026

Nelio Biedermann: https://de.wikipedia.org/wiki/Nelio_Biedermann

De vertalers: https://www.singeluitgeverijen.nl/auteur/kris-lauwerys-2/ 

Gedicht 'Brief uit Latium'

 

 

Brief uit Latium

Het overkomt de ochtendzon,
de boog over de rivier.
Geluk is waar het hoort,
de luchten nooit zo ijl geweest.

Zou dit vertroosting zijn?

De hand van de gids
om niet alleen te zijn,
haar woorden
keren uit de ruimte terug,
scheppen beloftes
voor de schoonheid van het plein.
En dan de oversteek.
Zijwaarts rijzen huizen, schaduw
snijdt een poort die toegang geeft.
Wij zijn gestalten, alles droombaar
maar dit is echt.

Wat nog toe verlangen
als in het middaguur alle ramen sluiten,
in het sluimeren 
de voorstelling nog niet uit,
en wij een zucht achterlaten op het plein,
licht zien vallen als water, 
van alles het innigste,
de stilte voorspeld, de waarheid omhelsd.

Spoedig keren we huiswaarts
over besneeuwde bergen
om oud te worden in het vaderland,

hopelijk niet ten val.

 

  frb

Uit: Bestendig verblijf. Meulenhoff, Amsterdam 2009

De eerste alinea

 

“Ik kwam naar Comala omdat ze zeiden dat mijn vader, een zekere Pedro Páramo, hier woonde. Mijn moeder zei dat. En ik beloofde hem na haar dood te gaan opzoeken. Ik kneep in haar handen ten teken dat ik meende wat ik zei, want ze stond op het punt om dood te gaan en ik was van plan haar alles te beloven wat ze maar wilde. ‘Doe het,’ drong ze aan. ‘Hoe hij heet, dat weet je nou wel. Hij zal je zeker graag willen leren kennen.’ Dus zat er voor mij niks anders op dan te zeggen dat ik het zou doen, en ik bleef het maar herhalen, ook nog toen ik mijn handen uit haar dode handen moest wringen.”

Uit: Juan Rulfo, Pedro Páramo. Met een voorwoord van Gabriel García Márquez. Uit het Spaans vertaald door Jos den Bekker. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2026

Juan Rulfo: https://nl.wikipedia.org/wiki/Juan_Rulfo

Jos den Bekker: https://papierenhelden.nl/schrijver/jos-den-bekker

Gedicht 'Nick Reading Moby Dick'

 

Nick Reading Moby Dick

In eender welke tuinstoel, overal ruist het.
Bloemen venten hun kleuren uit, zaaddozen, 
onstuitbaar, staan op springen, voorspellen

de warme regen die nog moet komen. Al lezend
weet je dat de tijd verspringt, hoe slobberend
de wereld, het veld met gras dat voor je ogen
onbewogen doorloopt tot de verte –
alles hangt vast aan draden van was.

Alleen de einder redt zich zelf. Laat je straks
niet omkransen door niets ontziende
wormen, vermaal ze tussen vinger en duim.

Tijgerend op handen en voeten naar je lief
schud je alles van je af. Vier het leven, alle dagen

ontwaken, vlinderend tussen sterren door.

 
 frb


Uit: 'Peyton’s Facebook'. Bonnefantenmuseum, Maastricht 2009

Elizabeth Peyton: https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Peyton

Afb.: 'Nick Reading Moby Dick', 2003. Olieverf op board. 38,1 x 30,5 cm. Museum of Contemporary Art, LA

Aldus de schrijver

 

 

"Ik verwijt wat mij verweten wordt. Ik ben niet krenterig, ik bewonder de passende uitgave. Van bepaalde uniformen houd ik niet om wat ze belichamen, maar om hun functionele soberheid. Soms vertel ik aan iemand van wie ik houd goed nieuws over mezelf en merk ik tot mijn stomme verbazing dat hij jaloers is. Ik zou niet graag beroemde ouders hebben. Ik ben niet knap. Ik ben niet lelijk. Gebruind en in zwart overhemd kan ik mezelf vanuit sommige invalshoeken knap vinden. Ik voel me vaker lelijk dan knap. Momenten waarop ik mezelf knap vind, vallen niet samen met momenten waarop ik knap zou willen zijn. Ik vind mezelf lelijker van opzij dan van voren. Mijn ogen, mijn handen, mijn voorhoofd, mijn billen, mijn armen, mijn huid vind ik mooi, mijn dijen, mijn kuiten, mijn kin, mijn oren, mijn nekwelving, mijn neusgaten van onderen gezien vind ik niet mooi, over mijn geslachtsdeel heb ik geen mening. Ik heb een scheef gezicht. De linkerkant van mijn gezicht lijkt niet op de rechter. Mijn stem vind ik mooi als ik ontwaak na het drinken van alcohol of griep heb. Ik heb niets nodig. Ik maak geen avances bij iemand met Birkenstocks. Tenen vind ik niet mooi. Ik zou graag geen nagels hebben.”

Uit: Édouard Levé, Zelfportret. Vertaald uit het Frans door Katrien Vandenberghe. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2024

Édouard Levé: https://www.koppernik.nl/auteurs/edouard-leve/

Katrien Vandenberghe: https://www.koppernik.nl/vertalers/katrien-vandenberghe/

Wallace Stevens, 'Van louter zijn'

 

 

Van louter zijn

De palm aan het eind van de geest
Achter de laatste gedachte verrijst
In de bronzen verte,

Een vogel met gouden veren
Zingt in de palm doelloos,
Gevoelloos een vreemd lied.

Je weet nu dat het niet de reden is
Die ons gelukkig of ongelukkig maakt.
De vogel zingt. Zijn veren glanzen.

De palm staat op de rand van de ruimte.
De wind speelt langzaam in de takken.
De vurige vogelveren warrelen neer.


Wallace Stevens

Opgenomen in De meesters. Wereldpoëzie van twintig eeuwen. Vertaald door Paul Claes. Poëziecentrum, Gent 2008

Wallace Stevens: https://nl.wikipedia.org/wiki/Wallace_Stevens

Paul Claes: https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Claes

 

Aldus de schrijver

 

 “Ik had niet bedacht dat de school mijn ouders zou op roepen. Ik zat in mijn eigen val verstrikt. In de spreekkamer van de directeur staarde ik, zittend tussen mijn vader en mijn moeder, met gebogen hoofd naar mijn voet die onder tafel zenuwachtig op en neer wipte, terwijl de klassenleraar de woorden van de klassenvertegenwoordigster hardop voorlas. Na het gesprek heeft mijn vader me heel vernederend uitgefoeterd, nog op het schoolterrein en in aanwezigheid van een groep lachende leerlingen. Maar het moeilijkst te slikken was de stilte van mijn moeder. Haar stilte van altijd. Ze keek me alleen maar doordringend aan, eindeloze seconden lang. Een blik vol minachting waarvan ik wel door de grond had willen zakken. Een aantal dagen lang heeft ze niet tegen me gepraat. Mijn rapport kwam de week daarop. In het hokje opmerkingen had de klassenleraar een vernietigend ‘Als de leugen aan het licht komt, verdwijnt het vertrouwen’ genoteerd. Het was geen wonder dat ik de brugklas over moest doen.” 

Uit: Gaël Faye, Jacaranda. Vertaald uit het Frans door Liesbeth van Nes. Uitgeverij Meulenhoff Boekerij, Amsterdam 2025 

Gaël Faye: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gaël_Faye

Liesbeth van Nes: https://www.vertalersvakschool.nl/docent/liesbeth-van-nes/

Gregor Laschen, 'Over de wegrottende reling'

 

                                                     foto: dpa 

*

Over de wegrottende
reling voor me
wankelt de waarneming van de grote
en ruwe betonstreep
door Amelisweerd, kunstig
versierd met bewegingen van blik
en glas, voortdurende 
ontmoeting zonder aanraking. Aanraken
in geval van nood. Van hier uit
een beeld zonder geluid haast bij zoveel 
rumoer.

Gregor Laschen, fragment uit ‘Jammerbugt-notities’. 

Uit het Duits vertaald en opgenomen in Ton Naaijkens, Mondruimtes en matroesjka’s. Actuele Duitstalige poëzie. Uitgeverij M10BOEKEN, Doetinchem 2026

Gregor Laschen: https://de.wikipedia.org/wiki/Gregor_Laschen

Ton Naaijkens: https://www.sg.uu.nl/sprekers/ton-naaijkens

Aldus de schrijver

 

 

“Nu vertrok hij alleen, over een ongemarkeerde weg, om deze taak te volbrengen. Om het verborgene te zien.

Dat is een zachte – te zachte – manier om het te verwoorden. De jongeman, die zijn weg zoekt over de rug van een lage heuvel naar Onder-in-de-Put, de jongeman, die zo jong is als een twijgje, minder mooi dan een kind, maar knapper dan een volwassen man, die jongeman, is voor de talen die gewend zijn aan het verborgene dat hij daar gaat zien,
    een ramp.”

Uit: Cécile Coulon, De taal van het verborgene. Uit het Frans vertaald door Nathalie Tabury. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2025

Cécile Coulon: https://fr.wikipedia.org/wiki/Cécile_Coulon

Nathalie Tabury: https://www.literairvertalen.org/vertalersbestand/nathalie_tabury