De eerste alinea

 

“Ik ga de buddleja uitrukken. Zijn bedrieglijke schoonheid zwaait hier al te lang de scepter. In weerwil van zijn geur en zijn stralende bloemen bevatten zijn bladeren een voor rupsen giftig molecuul, hij neemt de plaats van andere planten in, kortom, het is een invasieve soort. Ja, het stuk grond dat vroeger onze tuin vormde, die van Vincent en mij, is inderdaad zo verwaarloosd dat de levenskracht van de buddleja een heuse prestatie mag heten. Terwijl andere planten door windes werden overwoekerd of als banket voor naaktslakken fungeerden, verheugde zijn weerstand me lange tijd. Zijn kaarsvormige bloemen van het schitterende paars waarmee men vroeger tijdens de vasten kerken verfraaide, zwaaien me toe van de lente tot de herfst. Zijn bijnaam vlinderstruik sprak tot mijn verbeelding.”

Uit: Caroline Lamarche, Een schimmig bestaan. Vertaald uit het Frans door Katelijne De Vuyst. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2025

Caroline Lamarche: https://nl.wikipedia.org/wiki/Caroline_Lamarche

Katelijne De Vuyst: https://nl.wikipedia.org/wiki/Katelijne_De_Vuyst

De eerste alinea

 

“Als eerste zagen ze de andua liggen, op zijn zij in de rode modder, als een schitterende afwijking. Zijn felgroene veren glommen in de klamme stilte van die ochtend in januari 1902. Een van de soldaten, Nande, rijzig als een baobab, knielde neer bij de vogel: ‘Hij heeft geen verwondingen.’”

Uit: José Eduardo Agualusa, Meester van de trommels. Vertaald uit het Portugees door Harrie Lemmens. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2026

José Eduardo Agualusa: https://nl.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Eduardo_Agualusa

Harrie Lemmens:  https://nl.wikipedia.org/wiki/Harrie_Lemmens
 

De eerste alinea

 

 

“De rommel die ik ’s ochtends aantref herinnert me eraan dat ik niet meer alleen ben. Amanda is terug, ik kijk om me heen en struikel over haar sporen: op de armleuning van de bank het bord met een half opgepeuzeld stuk brood, het glas met nog een restje erin. De deken ligt opgefrommeld in een hoek, naast het op de kop gelegde boek dat nog steeds op dezelfde pagina’s openligt.”

Uit: Donatella Di Pietrantonio, De kwetsbare tijd. Vertaald uit het Italiaans door Hilda Schraa. De Bezige Bij, Amsterdam 2025

Donatella Di Pietrantonio: https://en.wikipedia.org/wiki/Donatella_Di_Pietrantonio 

Hilda Schraa: https://www.hildaschraa.nl/

De eerste alinea

 

 

 

“Geen enkel continent zou zomaar uit zichzelf op drift slaan. Vóór er tektonische scheuren ontstonden, was er maar één oceaan en maar één landmassa. Dat ene eiland heette Pangea. Ontheemding bestond niet: als je maar lang genoeg liep, kwam je vanzelf weer bij je dierbaren terecht.”

Uit: Amélie Nothomb, De onmogelijke terugkeer. Uit het Frans vertaald door Marijke Arijs. Uitgeverij Tzara, Utrecht 2025

Amélie Nothomb: https://nl.wikipedia.org/wiki/Amélie_Nothomb

 Marijke Arijs: https://nl.wikipedia.org/wiki/Marijke_Arijs

De eerste alinea

 

“Ik kwam naar Comala omdat ze zeiden dat mijn vader, een zekere Pedro Páramo, hier woonde. Mijn moeder zei dat. En ik beloofde hem na haar dood te gaan opzoeken. Ik kneep in haar handen ten teken dat ik meende wat ik zei, want ze stond op het punt om dood te gaan en ik was van plan haar alles te beloven wat ze maar wilde. ‘Doe het,’ drong ze aan. ‘Hoe hij heet, dat weet je nou wel. Hij zal je zeker graag willen leren kennen.’ Dus zat er voor mij niks anders op dan te zeggen dat ik het zou doen, en ik bleef het maar herhalen, ook nog toen ik mijn handen uit haar dode handen moest wringen.”

Uit: Juan Rulfo, Pedro Páramo. Met een voorwoord van Gabriel García Márquez. Uit het Spaans vertaald door Jos den Bekker. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2026

Juan Rulfo: https://nl.wikipedia.org/wiki/Juan_Rulfo

Jos den Bekker: https://papierenhelden.nl/schrijver/jos-den-bekker

De eerste alinea

 

 

“Antonia was een meisje uit Milaan dat verliefd was op de bergen. Ze werd geboren in de winter, op 13 februari 1912. Ook ik ben in de winter in Milaan geboren en ben vaak langs haar huis gelopen, een statige woning aan de Via Mascheroni, met op de voorgevel het bouwjaar, 1914, dus het was nieuw toen de Pozzi’s er introkken. Het is een chique buurt, met veel huizen en villa’s van een beschaafde industriële bourgeoisie die in Milaan nu niet meer bestaat, vlak bij het Parco Sempione waar Antonia, zo stel ik me voor, vaak naartoe ging omdat ze er iets van de bomen, de grasvelden en het water vond die ze in de rest van de stad zo node miste. Ze had geen band met dat huis, waarover ze nooit iets heeft geschreven, en overigens ook niet met de rest van Milaan, met uitzondering van de muziek die in de Scala en op het conservatorium werd uitgevoerd en de denkbeelden die opgeld deden op het Manzoni-lyceum en de Staatsuniversiteit, waar ze de mensen leerde kennen die voor haar het belangrijkst zouden blijken.”

Uit: Paolo Cognetti, Antonia. Vertaald uit het Italiaans door Yond Boeke en Patty Krone. De Bezige Bij, Amsterdam 2023

Paolo Cognetti: https://nl.wikipedia.org/wiki/Paolo_Cognetti

Yond Boeke en Patty Krone:  https://vertaalverhaal.nl/wp-content/uploads/2020/12/Yond-Boeke-en-Patty-Krone-Het-oogsten-van-oude-woorden.pdf

De eerste alinea

 

 “Alain staarde Lydia doordringend aan. Hij keek al zo sinds ze drie dagen geleden in Parijs was aangekomen. Waar wachtte hij op? Een plotseling inzicht in haar of in hemzelf.” 

Uit: Pierre Drieu La Rochelle, Dwaallicht. Vertaald uit het Frans door Marijke Arijs. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2024

Over de schrijver: https://nl.wikipedia.org/wiki/Pierre_Drieu_la_Rochelle

Over de vertaler: https://nl.wikipedia.org/wiki/Marijke_Arijs

De eerste alinea

 

 

“Toen ik twaalf jaar was werd ik levend begraven op een bouwplaats.” 

 

Uit: John Boyne, Vuur. Vertaald uit het Engels door Anke Frerichs. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2024

John Boyne: https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Boyne

Anke Frerichs: ttps://www.goethe.de/ins/nl/en/bib/uak/per.cfm?personId=6657

 

De eerste alinea

 

27 maart 2009 – 17:43

"Liefste Johanna,
Vanochtend zei Simon bij zijn eerste, veel te vroege kop koffie dat hij me allang zou hebben verlaten als hij tien jaar jonger was en drie kinderen minder had. Een merel was bij het met nacht beslagen raam gaan zitten en tikte met haar snavel tegen het glas, alsof ze ons wilde waarschuwen en intomen, ons wilde afluisteren om het nieuwtje op deze lenteochtend snel naar haar vogelwereld te brengen, van tak naar tak, van twijg naar twijg, het te verkondigen aan lijsters en vinken die ernaar zouden pikken als naar een worm, hoort, hoort, nieuws uit Körberstraße 12, hoort, hoort!”

Uit: Zsuzsa Bánk, Slapen doen we later. Vertaald uit het Duits door Irene Dirkes en Lucienne Pruijs. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2020

Zsuzsa Bánk: https://nl.wikipedia.org/wiki/Zsuzsa_Bánk

Irene Dirkes: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/irene_dirkes

Lucienne Pruijs: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/luciënne_pruijs

De eerste alinea

 

 

“Geen repetitie die morgen, dus we bleven in bed liggen. Ik zette thee. We zaten rechtop met de kussens in onze rug en zochten op onze telefoons naar berichten over Mark. Ik weet niet precies waarom we die wilden lezen, dat je een beroemd iemand persoonlijk kent, maakt misschien dat je onderdeel wordt van het bericht, en als kijker wil je dat degene die het voorleest het belang ervan inziet en dat op adequate wijze weet te brengen. Het laatste onderwerp in het tv-journaal van gisteravond was ernstig van toon maar werd routineus gebracht gedurende vijfenveertig seconden door een jonge verslaggever die kennelijk niet beschikte over informatie uit de eerste hand. Het was confronterend om op die manier op de hoogte te worden gebracht van de dood van een vriend. Ik zette het geluid uit, Richard sloeg een arm om mij heen en we keken zwijgend toe toen het cricket begon en daarna het weerbericht.”

Uit: Alan Hollinghurst, Onze avonden. Vertaald uit het Engels door Ton Heuvelmans. Uitgeverij Prometheus, Amsterdam 2024

Alan Hollinghurst: https://nl.wikipedia.org/wiki/Alan_Hollinghurst

Ton Heuvelmans:  https://www.geboektinharen.com/event-details/een-broodje-met-ton-heuvelmans-50-jaar-literair-vertaler

De eerste alinea

 

 

“En reeds drijft de sombere, krachtige westenwind – de zeewind, zoals Antoine zegt – de stemmen uiteen in de nacht. Even speelt hij ermee, daarna verzamelt hij ze en gooit ze weg in het wilde, grommend van woede. De stem die Mouchette zopas hoorde hangt lang tussen hemel en aarde, net als de dorre bladeren die eindeloos blijven vallen.”

Uit: Georges Bernanos, Mouchette. Vertaald uit het Frans door Katelijne De Vuyst. Uitgeverij Vleugels, Bleiswijk 2025

Georges Bernanos: https://nl.wikipedia.org/wiki/Georges_Bernanos

Katelijne De Vuyst: https://nl.wikipedia.org/wiki/Katelijne_De_Vuyst

De eerste alinea

 

 

“Niet ik, heren van de rechtbank, maar een dode spreekt door mijn mond. Niet ik sta hier, het is niet mijn arm die omhooggaat, niet mijn haar dat wit geworden is, niet mijn daad, niet mijn daad.”

Uit: Peter Flamm, Ik? Vertaald uit het Duits door W. Hansen. De Bezige Bij, Amsterdam 2024

Peter Flamm: https://www.debezigebij.nl/auteur/peter-flamm/

W. Hansen: https://www.debezigebij.nl/auteur/peter-flamm/

De eerste alinea

 

 

“U weet al genoeg. Ik ook. Het ontbreekt ons niet aan kennis. Het ontbreekt ons aan de moed onder ogen te zien wat we weten en daaruit conclusies te trekken.”

Uit: Sven Lindqvist, Uitroeien die beesten. Vertaald uit het Zweeds door Kim Liebrand. Uitgeverij De Geus, Amsterdam 2022

Sven Lindqvist: https://nl.wikipedia.org/wiki/Sven_Lindqvist

Kim Liebrand: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/kim_liebrand

De eerste alinea

 

 

“Het gras, het grind, het hek, het asfalt. Het gras,
het grind, het hek, het asfalt.
   Het heeft nog niet gesneeuwd.
   Ik heb mijn nachtpon aan.
   Ik moet gewoon uit het raam staren, ik moet
hier gewoon blijven staan tot ze komt.
   Het gras, het grind, het hek, het asfalt.
   Ik moet blijven staren, niet knipperen. Ik heb
het koud.”


Uit: Ingvild H. Rishøi, Het verhaal over Mevrouw Berg. Uit het Noors vertaald door Liesbeth Huijer. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2025

Ingvild H. Rishøi: https://en.wikipedia.org/wiki/Ingvild_H._Rishø

Liesbeth Huijer: https://literairvertalen.org/vertalersbestand/liesbeth-huijer

De eerste alinea

 

 

“Plotseling vertoonde het licht zich aan hem. Nu wist hij het – maanden had hij het gezocht in de spleten die hij voortdurend had gezien of zich verbeeld had te zien in de diepten van de donkere hemelbogen, had hij het volmaakte licht gezocht dat straalde over de wereld, dat de as en de grauwheid wegbrandde.
Ooit had hij nauwgezet elke aanraking met het licht vermeden, vooral op zijn gezicht. Vanaf zijn kindertijd was het licht, dat de gebreken deed oplichten, zijn vijand, hij had een hardnekkige, uitputtende strijd gevoerd tegen de vele vormen waarin het licht zich aan hem vertoonde. Nu was hij niet bang meer.”

Uit: Nir Baram, De wereld is een gerucht. Vertaald uit het Hebreeuws door Hilde Pach. De Bezige Bij, Amsterdam 2023

Nir Baram: https://nl.wikipedia.org/wiki/Nir_Baram

Hilde Pach: https://hildepach.nl/about/

De eerste alinea

 

 

“Elke ochtend komt ze door het bos. Terwijl ze zich in het donker tussen de dikke bomenrijen voortbeweegt, voelt Irène dat het woud iets wat oeroud is en zich steeds opnieuw vormt over haar neer laat dalen, het stof van schimmen en humus. Ze rijdt door het gele schijnsel van de koplampen en glijdt langzaam van het duister naar het licht.”

Uit: Gaëlle Nohant, Van wie ze waren. Vertaald uit het Frans door Ghislaine van Drunen. Ambo | Anthos uitgevers, Amsterdam 2024

Gaëlle Nohant: https://en.wikipedia.org/wiki/Gaëlle_Nohant

Ghislaine van Drunen: http://ghislainevandrunen.nl/over-mij-2/

De eerste alinea

 

 

“Dit hier is een plaats waar mensen smelten als kaarsvet. Waar ze druipend wachten, ineenzakken op de eindeloze rij stoelen aan de terminals. Waar ze ogenblikkelijk stollen wanneer een intercomstem hun vluchtnummer afroept of de zoveelste vertraging aankondigt. Hier haperen de uren, geen mens weet hoelang.”

Uit: Tülin Erkan, Honingeter. Pelckmans Uitgevers, Antwerpen 2021

Tülin Erkan: https://www.tulinerkan.com/bio

De eerste alinea

 

 "Ze staat op het perron in haar vaders schaduw en kijkt hoe hij zijn ogen dichtknijpt tegen de lage ochtendzon. Ze zijn aan het wachten en ze zoekt naar tekenen van irritatie in zijn blik en bewegingen. Vandaag is ze extra oplettend omdat ze deze reis voor haar maken. Ze voelt zich bij hem in het krijt staan, want het is vanwege haar dat haar vader daar nu staat. Ze doorstaat de hitte, en de vroege ochtend, en de vertraging van de trein. Zij is verantwoordelijk voor alles wat hij vanaf nu te verduren krijgt, en hij zwijgt en is onmogelijk te lezen."

 Uit: Alex Schulman, Station Alma. Vertaald uit het Zweeds door Angélique de Kroon. De Bezige Bij, Amsterdam 2023


Alex Schulman: https://en.wikipedia.org/wiki/Alex_Schulman

Angélique de Kroon:  https://www.uitgeverijoevers.nl/vertalers/angelique-de-kroon/

De eerste alinea

 

“Cirkelend rond de aarde in hun ruimteschip zijn ze zo samen, en zo alleen, dat zelfs hun gedachten, hun innerlijke mythologieën, af en toe overeenstemmen. Soms dromen ze dezelfde dromen – over fractals, blauwe hemellichamen en vertrouwde gezichten die door het donker worden verzwolgen, en over het elektriserende felle zwart van de ruimte dat hun zintuigen overdondert. De rauwe ruimte is een panter, wild en primitief; in hun dromen sluipt hij door hun cabine.”

Uit: Samantha Harvey, In orbit. Vertaald uit het Engels door Kitty Pauwels. De Bezige Bij, Amsterdam 2024

Samantha Harvey: https://nl.wikipedia.org/wiki/Samantha_Harvey

De eerste alinea

 

 

“Ik sta bij het raam van het grote huis in Zuid-Frankrijk terwijl de avond valt, de avond die me naar de verschrikkelijkste ochtend van mijn leven zal voeren. In mijn hand heb ik een glas, de fles staat binnen handbereik. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld in de steeds donkerder glans van de ruit. Mijn spiegelbeeld is lang, spichtig bijna, mijn blonde haar glanst. Mijn gezicht is zo’n gezicht dat je vaak hebt gezien. Mijn voorouders veroverden een continent, rukten op over met dood bezaaide vlaktes tot ze bij een oceaan uitkwamen die met de rug naar Europa lag en uitkeek over een donkerder verleden.”

Uit: James Baldwin, Giovanni’s kamer. Vertaald uit het Engels door Eefje Bosch en Manik Sarkar. Uitg. De Geus, Amsterdam 2024

James Baldwin: https://nl.wikipedia.org/wiki/James_Baldwin

Eefje Bosch: https://www.literairvertalen.org/vertalersbestand/eefje-bosch

Manik Sarkar: https://www.vertalersvakschool.nl/docent/manik-sarkar/