Gedicht bij 'Achilles' van kunstenaar Markus Lüpertz

 

Torso

Een tors zo levendig in het licht van nooit 
een dood. Hij deelt mee met kracht van bundels, 
bestaat en bootst een godheid na. Zolang de goden 
vrij hun roes uitslapen in bedden van was 
gloeit zijn huid, trekken plooien zich strak.

Alsof er vogels roepen, van veraf een baltsen
weerspiegelt in het stilstaan van zijn oog.
Daarin twijfel, zich verschuilend als opgelegde kalmte.

 frb
 

Markus Lüpertz, 'Achilles', 2014. Brons, beschilderd, 333 x 75,5 x 138 cm

Opgenomen in de bundel Zoveel nabijheid. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2018

Markus Lüpertz: https://nl.wikipedia.org/wiki/Markus_Lüpertz

Gedicht bij de geboorte van Salvador Dalí

 

 

Salvador Dalí op 11 mei 1904
bij zijn geboorte, 20 calle de Monturiol, Figueres

De volharding terwijl u zeewaarts blikt,
ergens een klok in vaders kamer
alle uren slaat hij de klank van uw naam,
ik stralend, half dromerig, u verlaat,
een schuchter zoeken naar het licht.
U in ademnood ziet de hemel branden, 
ladders tegenaan, een eindeloze stoet van 
oesters, schelpen spreekt de Schepper toe.
En in mijn ogen spiegelt zich de kust
van Cadaqués, de ruwe, ziltige, dansen
vissen met de golven mee, als ik jaren later
haar ontwaar die mij in liefde verbrijzelt. 
Voorbij de koralen van haar schoot 
de zang van een goddelijk lied, zwevend.

 frb

Uit de bundel Transit. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam  2012

Over Salvador Dalí: https://nl.wikipedia.org/wiki/Salvador_Dalí

Gedicht bij 'Chimpanzee' van kunstenaar Francis Bacon

 

Lachende chimpansee

Komt hij aangelopen, verdwijnt onhandig
tussen slierten, stengels, wortelresten –
dit is mij, kronkelend in een lach,

de rest is tooi. Zo diep ik op,
sla ik over, wil u niet onthouden
de plassen en het vocht

waarin ik slaap, na verloop van tijd
mij draai, of anders op mijn rug
mij krab, graai en speel,

al zie ik later pas de haren die
dooreen tevoorschijn, en nachtblauw
in vol ornaat de verzorger, beroerde

prater die ’s avonds afscheid neemt
en schampt de lege bakken water. Alleen 

zichzelf vult hij aan, de stilte laat hij staan.

 frb

Gedicht bij ‘Chimpanzee’ (olieverf op doek, 1955) van Francis Bacon. Opgenomen in de dichtbundel Bestendig verblijf, Meulenhoff 2009.

Francis Bacon: https://nl.wikipedia.org/wiki/Francis_Bacon_(schilder)

Beeldende kunst en poëzie

 

 

De appel

Zo onherroepelijk de appel zijn kleur,
zijn vorm afstaat. Het wordt, het is,
weer maanden later, valfruit
bij dezelfde boom vandaan, een appel
eenzaam in de velden van verderf,
dood zuigt zich naar binnen, ontneemt
de tijd zijn schittering. Zonder tegenklank,
zoals de aarde soms, krimpt de appel,
houdt nog even vast aan een zwart,
langzaam tevoorschijn, nauwelijks,
en toch – hij glanst.           
 
 
 frb


Uit: Bestendig verblijf. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2009

Gedicht bij Helene Schjerfbeck, Stilleven met donker wordende appels 1944, olieverf op doek
Over Helene Schjerfbeck: https://nl.wikipedia.org/wiki/Helene_Schjerfbeck

Beeldende kunst en poëzie

 

 

L’Orage (de stormman)

Zoals je daar staat, je bangelijk overgeeft aan jezelf,
niet eens ons aankijkt, je handen klaar om af te wenden
wat je vreest, gevangen in een web dat onzichtbaar blijft.

Alsof je bijeen wilt houden wat je in jaren hebt vergaard
aan ongemak en gruwel, de warmte die je ontbeerde ijselijk

zichtbaar wordt. Je naakte huid spreekt ervan, je gedachten
zetten je handen in beweging, onder je oksels spannen
schroom en huiver samen. Je lichaam gloeit, spoelt golven

vrees vooruit, vuur springt over, waarvandaan weet je niet,
het is je hart dat openbreekt. Kom dichterbij, pas je tred aan,
leg terstond je schuwheid en droefenis af, geef je over aan

de stem die jouw lichaam kneedt, en schraapt en schraapt.


 frb

Gedicht bij beeldhouwwerk van Germaine Richier. Haar werk is opgenomen in de collectie van het Stedelijk Museum Amsterdam.

Uit: De dichtbundel Te midden van alles. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2024

Germaine Richier: https://nl.wikipedia.org/wiki/Germaine_Richier

Beeldende kunst en poëzie

 

 

Slecht bericht

Het onoverkomelijke dat zijn gemoed dooreenschudt,
verdriet waarin hij verdwijnt, dat van zijn schouders
omlaag valt. Hij begint opnieuw te lezen, te zoeken naar

wat wordt uitgelegd. Het begint te suizen in zijn oren,
hij voelt de hartslag als een gong die doorechoot in
de aderen, verwarring sticht in zijn bloed dat wegvlucht

voor de nare tijding die hem beklemt en duizelen doet.
Dat uiteindelijk alles stilvalt, hij verward en ontdaan
terugscharrelt naar huis en weent om woorden in een brief.


 frb

Gedicht bij tekening van Chrit Rousseau. Uit: Thuiskomen. Chrit Rousseau Frans Budé – Een inspiratie over en weer. Uitgegeven door chritrousseau.com in 2016

Chrit Rousseau: https://stichtingkunstcollectie.nl/kunstenaar/30