Verheug je als de wind door de boomgaard waait
en de golf van het leven terugbrengt:
hier waar een dode wirwar
van herinneringen afzinkt
was geen tuin, maar een relikwieënkist.
Wat je hoort fladderen zijn geen vleugels,
het is de beroering van de eeuwige schoot;
zie hoe deze eenzame strook
land verandert in een smeltkroes.
Binnen de steile muur wacht niets
dan kwelling. Als je verdergaat ontmoet je
misschien de schim die je redding is:
hier vormen zich de verhalen, de daden
uitgewist door het spel van de toekomst.
Zoek de kapotte maas in het net
dat ons verstrikt, spring eruit en vlucht!
Ga: voor jou heb ik het verlangd – mijn dorst
zal lichter zijn, mijn wrok minder wrang…
Uit: Eugenio Montale, Zeekatskeletten. Vertaald uit het Italiaans en van een nawoord voorzien door Jur Koksma & Joep Stapel.
Uitgeverij IJzer, Utrecht 2025
Eugenio Montale: https://nl.wikipedia.org/wiki/Eugenio_Montale
Jur Koksma en Joep Stapel: https://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=koks003
Geen opmerkingen:
Een reactie posten