“We besluiten te gaan lopen. Volgens Google zouden we er te voet niet meer dan vierenveertig minuten over moeten doen. En het is een stralende dag. Dus gaan we op pad. De ene voet voor de andere. We praten wat. We praten honderduit. Als je even buiten beschouwing laat dat ons doel is om het dossier van de moord op een jonge vrouw in handen te krijgen, zou je haast denken dat we gewoon een dagje uit zijn in een toeristenstad. De Avenida Ámsterdam is een legendarische straat in La Condesa, een wijk die werd gebouwd in 1905, ten tijde van het Porfiriaat. Er zijn nog steeds huizen in de art-deco en art-nouveaustijl te bewonderen, die tegenwoordig ingeklemd staan tussen appartementencomplexen met glimmende ramen en dakterrassen. De buurt staat ook wel bekend als het Hippodroom, omdat de brede laan waarover we vanochtend lopen oorspronkelijk een ovale renbaan was waarop paarden het tegen elkaar opnamen. Uit alle macht. Je ziet het meteen voor je: de hoefijzers tegen het mulle zand van de arena, het paardengestamp in galop, de glanzende vachten, de wapperende manen. Het rozerode tandvlees. Het ene paard voor het andere. En dan rennen alsof hun leven ervan afhing. Is dat niet eigenlijk waar we allemaal mee bezig zijn? Een vleugje van het verleden dringt nog scherp door in onze neus onder het bladerdak dat alle zonlicht tegenhoudt. Toch is de Avenida Ámsterdam erg de moeite waard. Het brede, met klinkers geplaveide pad is een gesloten geheel, een soort fysieke villanelle die je het gevoel geeft dat je niet vooruitkomt en nooit een bestemming zult bereiken. Je blijft immers eindeloos in een ovaal lopen. Je rent voortdurend om het hardst tegen het verleden, als een paard.”
Uit: Cristina Rivera Garza, Liliana’s onoverwinnelijke zomer. Vertaald uit het Engels door Lette Vos. Uitgeverij De Geus, Amsterdam 2024
Cristina Rivera Garza: https://en.wikipedia.org/wiki/Cristina_Rivera_Garza
Lette Vos: https://www.lettevos.com/vertaler.html
Geen opmerkingen:
Een reactie posten