Meet de banen stof, rol op een dag vol zonnegloed
de doeken uit, laat ze klaterend afdalen langs hoge
gevels en wanden, neerstrijken met de gratie
van een vogel. Wat eerst niet bestond, drukt zich
nu in alle rijkdom uit – het verborgene zichtbaar
gemaakt, als een jonge, strakke huid met onze ogen
aan te raken, te strelen zolang het licht blijft vallen
in wijd uitdijende kringen, spiegelend om zichzelf heen.
frb
Uit: Achter het verdwijnpunt. Uitgeverij Meulenhoff, Amsterdam 2015
Gedicht uit de reeks ‘In de achtertuin van Christo’.
Over Christo: https://nl.wikipedia.org/wiki/Christo
Afb.: Christo, Rijksdaggebouw Berlijn 1995
Geen opmerkingen:
Een reactie posten