“Met onze rijkdom van schoenen en matrassen was ik niet veel waard, ook al had mijn vader herhaaldelijk opgeschept over de waardering van die en die minister voor zijn mocassins met franje, of van een andere voor de vering van zijn bedden. Ik hoorde bij het allegaartje. De wezen van makelaars, de wezen van elektriciens, de wezen van opstaan als de zon opkomt, van een geblokkeerde bankrekening, de wezen van geld dat ontbreekt of dat stinkt, omdat het niet de blauwe kleur van bloed of van kanonslopen heeft.
Waarschijnlijk stuurden ze me daarom daarheen. Of per vergissing. Uit gemakzucht. Ik kwam er nooit achter, en het doet er weinig toe, het resultaat is hetzelfde. Ik vertrok naar een plaats waar u nooit van hebt gehoord, omdat het niet op aarde is. Ik vertrok naar een plaats waar u nooit van zult horen. Het is al een hele tijd dicht.
Het weeshuis De Grens. Ik zeg dicht, maar bij sommigen bloedt het nog.”
Uit: Jean-Baptiste Andrea, Duivels en heiligen. Vertaald uit het Frans door Martine Woudt. Uitgeverij Oevers, Zaandam 2025
Jean-Baptiste Andrea: https://nl.wikipedia.org/wiki/Jean-Baptiste_Andrea#/media/Bestand:Jean-Baptiste_Andrea_(2019).jpg
Martine Woudt: https://martinewoudt.nl/over-mij/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten