17-11-2026

Aldus de schrijver


“Opeens, ik weet niet hoe, zat ik thuis in de keuken aan tafel. Mijn moeder stond met haar rug naar me toe voor het aanrecht uit het raam te kijken. Ze was niet ergens mee bezig, maakte niet het eten klaar, haar handen deden niets, wat maar uiterst zelden voorkwam bij de klassieke huisvrouw, die altijd in de weer was, maar haar onbeweeglijkheid zat wel vol ongeduld. Dat wist ik omdat ik via telepathie met haar in verbinding stond. En zij met mij: ze moet mijn aanwezigheid hebben gevoeld, want opeens draaide ze zich om en zag me. Ze slaakte een gil zoals ik die daarna nimmer meer heb gehoord, ze hief haar handen op naar haar gezicht met ogen en een kreun van angst, snikkend bijna, op een manier die ik nog nooit eerder bij haar had meegemaakt, maar waarvan ik wel altijd had geweten dat die binnen haar uitdrukkingsmogelijkheden lag. Het was alsof er iets onvoorstelbaars, iets onmogelijks, was gebeurd.”

Uit: César Aira, De naaister en de wind. Vertaald uit het Spaans door Adri Boon. Uitgeverij Koppernik, Amsterdam 2025

César Aira: https://www.hebban.nl/auteur/cesar-aira

Adri Boon: https://www.vertalersgalerij.nl/adri-boon


 

Geen opmerkingen: