“Het is avond en winter: maar in de rottende nesten en lege burchten bespeurt ze de tekenen van groei, voorbodes van de lente. Dit is de tijd van Le Pendu, de Gehangene, die met één voet aan een levende boom bungelt. Het is een tijd waarin dingen blijven hangen, een tijd van aarzeling, van ingehouden adem. Het is een tijd om verwachtingen los te laten, maar de hoop niet te laten varen, om een wending van het rad van fortuin te verwachten. Dit is ons leven en we moeten het leiden. Denk aan het alternatief.
Een statische wolkenbank, als een inktvlek. Donker wordende lucht.
Het heeft geen zin mij te vragen of ik ervoor zou hebben gekozen zo te zijn als ik ben, want ik heb nooit de keus gehad. Ik weet niet beter. Ik ben nooit anders geweest.
En nog donkerder. Alle kleur is weggevloeid uit het land. Er is alleen nog vorm: de samengeklonterde boomtoppen als de rug van een draak. De hemel verdiept zich tot middernachtblauw. Het oranje schijnsel van de straatlantaarns vervloeit tot een fondantachtig kersenrood. Op weidegronden tillen de hoogspanningsmasten hun rokken op in een ijzeren gavotte.”
Uit: Hilary Mantel, Voorbij het zwart. Uit het Engels vertaald door Harm Damsma en Niek Miedema. Meridiaan Uitgevers, Amsterdam 2023
Hilary Mantel: https://nl.wikipedia.org/wiki/Hilary_Mantel
Harmen Damsma en Niek Miedema: https://vertaalverhaal.nl/wp-content/uploads/2017/05/Verzinnigen-wat-er-staat-Harm-Damsma-en-Niek-Miedema.pdf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten