Aldus de schrijver

“Op een avond besloot ik te beginnen aan mijn afscheidsbrief. Ik opende met de zin: Mijn laatste wensen zijn als volgt, en beschreef kort in welke la mijn map met bankpapieren, verzekeringsdocumenten en mijn huurcontract lagen, hoe ik wilde dat mijn geld besteed zou worden en aan wie ik hoeveel wilde nalaten, maar uiteindelijk kon ik niemand bedenken die aan mijn verzoekschrift gehoor zou geven. Ik kon niet eens met zekerheid zeggen of er überhaupt zo iemand bestond. De brief bevatte evenveel verontschuldigingen als dankbetuigingen en ik vermeldde in exacte cijfers hoe ik de nader te bepalen ontvanger voor de moeite zou belonen, maar ik slaagde er zogezegd niet in iemand te bedenken.
Het bed waarin ik zo slecht sliep en waarvan het me al zo lang niet lukte mezelf los te rukken, verliet ik dan toch maar uit schuldgevoel jegens de vooralsnog naamloze ontvanger van mijn brief. Denkend aan een niet-bestaande kennis die mijn wensen wellicht zou inwilligen begon ik het huis op te ruimen. De plastic flessen in de keuken, de groeiende stapel vuile was en mijn rondslingerende notitieblokken en dagboeken – alles moest opgeruimd. Ik pakte de eerste twee volle vuilniszakken, een in iedere hand, schoof mijn voeten voor het eerst in twee maanden in mijn schoenen en deed de voordeur open. De zomerse middagzon scheen neer op de westelijke galerij alsof ik hem voor het eerst zag. Terwijl ik met de lift naar beneden ging en langs het conciërgehok naar de binnenplaats van het appartementencomplex liep, merkte ik dat ik dingen in me opnam. De wereld om me heen. Het weer. De luchtvochtigheid, de zwaartekracht.”

Uit: Han Kang, Ik zeg geen vaarwel. Vertaald uit het Koreaans door Mattho Mandersloot. Nijgh en Van Ditmar, Amsterdam 2023

Han Kang: https://nl.wikipedia.org/wiki/Han_Kang

Mattho Mandersloot: https://matthomandersloot.com/NL