Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder –
De wond’ren werden woorden en dreven verder,
Maar ik zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
– Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst mij wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in ’t verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide –
Martinus Nijhoff
Uit: Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten. Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 1976
Over de dichter: https://nl.wikipedia.org/wiki/Martinus_Nijhoff
Geen opmerkingen:
Een reactie posten