“Er was een kwaal voor nodig die mijn hersens aanvrat om de herinnering boven te brengen.
Op een avond in december, bijna veertig jaar geleden, liepen we met z’n drieën van de campus naar huis. Het was het jaar dat Ina voor het eerst voet zette op een continent. We waren naar een studentenopvoering van De storm geweest, en tijdens het laatste bedrijf had ze aan één stuk door gesnikt. Ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen waarom.
Rafi en ik brachten haar van de Quad terug naar haar pension, een blok of tien verderop. Ina was die huizenblokken niet gewend. Ze raakte erdoor gedesoriënteerd. Ze verdwaalde voortdurend. Ze bleef telkens staan, omdat ze overal door werd afgeleid. Door een kraai. Een grijze eekhoorn. De decembermaan.
We probeerden haar warm te houden, Rafi en ik, elk aan een kant, allebei bijna tweemaal zo lang als zij. Haar allereerste winter. De kou was moorddadig. Ze bleef maar herhalen: ‘Hoe kunnen mensen hierin leven? Hoe overleven de dieren dit? Het is krankzinnig! Je reinste waanzin!’
Daarna hield ze halt op de stoep en trok ons allebei aan een elleboog. Haar rode gezicht was rond van ontzag. ‘O, god. Moet je zíén!’ We hadden allebei geen idee wat ze in godsnaam zag.”
Uit: Richard Powers, Verwilderd. Vertaald uit het Engels door Jelle Noorman. Uitgeverij Atlas Contact, Amsterdam 2024
Richard Powers: https://nl.wikipedia.org/wiki/Richard_Powers
Jelle Noorman: https://nl.wikipedia.org/wiki/Jelle_Noorman
Geen opmerkingen:
Een reactie posten