Niets te melden.
De eenhoorn ging heen en
rust in het geheugen der bossen,
in de papaverkamers,
wanneer de abdis de dode
zon en maan overhandigt.
Herfst wordt vliesdun,
verliest zijn geheugen
in het bloedspoor van beuken.
Wat rest is niet meer
dan de zwarte draad in de lucht
die twee stemmen verenigt.
In de witte abdij van de winter
een geluidloze wiekslag.
In wiens naam –
tot aan het einde der dagen.
Peter Huchel
Uit: Peter Huchel, Geen antwoord. Keuze en vertaling uit het Duits: J. Bernlef. Em. Querido’s Uitgeverij B.V., Amsterdam 1985
Peter Huchel: https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Huchel
J. Bernlef: https://nl.wikipedia.org/wiki/J._Bernlef
Geen opmerkingen:
Een reactie posten